De druipstenen in de Feengrotten zijn filigraan en uiterst kwetsbaar. Een simpele aanraking met een vinger is al genoeg om hun fragiele schoonheid blijvend te beschadigen. Bij dit station kun je hun fijne structuur van dichtbij bekijken – in de grot zelf is dit om beschermingsredenen alleen van een afstand mogelijk.

Hoe groot een stalactiet kan worden, wordt uiteindelijk beperkt door zijn eigen gewicht. Als hij te zwaar wordt, breekt hij van het plafond af. Stalagmieten daarentegen groeien vanaf de grond omhoog. Ze zijn meestal aanzienlijk steviger en stabieler dan stalactieten. Als beide uiteindelijk samenkomen, ontstaat er een doorlopende druipsteenzuil.

Een eenvoudig ezelsbruggetje helpt om de twee vormen uit elkaar te houden: Stalagmieten kunnen (might) tot aan het plafond groeien. Stalactieten daarentegen moeten zich vasthouden (tight), zodat ze niet naar beneden vallen.